මේ නගරය මා ඔබ

මේ නගරය මා ඔබ මුන ගැසුණු නගරයයි
මේ නගරය මා ඔබ වෙන් කෙරුණු නගරයයි

වැව් ඉවුරේ දිය රළ පෙර සේම බිඳෙනවා
නුග ගස්පෙළ අප නැතුවත් තව දළුලනවා
සරසවි බිම කඳු රැල්ලෙන් එතෙර පෙනෙනවා
ඔබත් එක්ක ආයෙත් එහි යන්න හිතෙනවා

ඔබ අතගෙන ගිය වීදියෙ ඈ හා යනවා
සිඟිති පුතා අතැඟිල්ලක එල්ලී එනවා
ඒ කාලේ පැතූ පැතුම් යලි සිහිවෙනවා
ජීවිතයම හීනයකැයි කියා සිතෙනවා

-මර්වින් පෙරේරා

හන්තානට පායන හඳ

හන්තානට පායන හඳ ලස්සනයිද කියන්න
මා නොදකින ඒ පුරහඳ ඔබට හැකිය දකින්න

අදුරු ලළා වහිනා කළ සරසවි බිම තෙමෙන්න
කුඩේ යටින් ඔබ යන කල එපා තනිය දැනෙන්න

ළතා මඬුළු අතවනාවී එපා අහක බලන්න
මා ගැන මතකය ගුලිකර මහවැලියට දමන්න

මා සඳට කැමති බව දැනගෙන

මා සඳට කැමති බව දැනගෙන
නුඹ සඳ අයින් කළා අහසින්
මා මලට කැමති බව දැනගෙන
නුඹ මල අයින් කළා නටුවෙන්

නොයිඳුල් තොල් පෙති අතරින්
උදුරා ගෙන සිනහව
හදවත නැති මිනිසා නුඹ
නෙත කඳුළැලි ගෙනාව

එක්ටැම් ගෙයි සිරගත කළ
සමනළියක අනාත
ජීවිතයම ඔබ අරගෙන
ඇති දුන් වේදනාව

විශාරද නන්දා මාලිනි


Artist : Nanda Malani
Lyrics : Prof. Sunil Ariyarathne
Melody : Rohana Weerasinghe

මේ තරම් සියුමැලිද කළු ගල්

මේ තරම් සියුමැලිද කළු ගල් සිතන්නටවත් බැරි නිසා
මම ගියා අවුකන බුදුන්ටත් දෑස් දුන් මිනිසා සොයා
දෑස් දුන් මිනිසා සොයා..

කලා වැව ළඟ ඉළුක් හෙවනක මැටි පිලක පැදුරක් එලා
රිදුම් පිරිමදිමින් බලයි ඔහු මැරෙන ඉපදෙන රළ දිහා
මැරෙන ඉපදෙන රළ දිහා..

ඉසුරුමුණියේ නුඹ තැනූ පෙම්බරිය කොතැනද කියා
මා ඇසූ විට හිනැහුනා ඔහු තවම තනිකඩයැයි කියා
තවම තනිකඩයැයි කියා..

- සුනිල් එදිරිසිංහ